Urodziła się w 1897 roku w Dąbrowicy na Polesiu jako córka Kazimierza i Kazimiery z Zasadzkich, w rodzinie rolniczej. W Mołodowie kończy szkołę gospodarczą, a następnie kurs nauczycielski, który umożliwia jej pracę zawodową pedagogiczną w 1917 i 1918 roku. W 1920 przechodzi kurs sióstr PCK i w okresie wojny polsko- bolszewickiej wstępuje do Ochotniczego Batalionu Harcerskiego. W lipcu tego samego roku do tego batalionu dołącza Józef Grzesiak ("Czarny") z oddziałem harcerzy krakowskich. W sierpniu 1920 w 201. Ochotniczym Pułku Piechoty Grzesiakowa przechodzi chrzest bojowy w walkach o Grodno; w trakcie działań bojowych opatruje rannego Józefa Grzesiaka, za którego wychodzi za mąż w 1921. 201. Ochotniczy Pułk Piechoty zostaje przemianowany na 2. Wileński i działa w Grupie Operacyjnej generała Lucjana Żeligowskiego. Wraz z nim Grzesiakowa podąża przez najcięższe boje w Ejszyszkach, Wilnie, Starych Trokach, aż do pomyślnego końca służby wojskowej. 22 grudnia 1920 jej kompania szturmowa, teraz już 6. Harcerskiego Pułku Piechoty Wojsk Litwy Środkowej kończy swoją służbę. Grzesiakowa wraz z mężem pozostaje w Wilnie. Tu wspomaga organizowanie słynnej Czarnej Trzynastki Wileńskiej, a następnie obejmuje prowadzenie drużyny żeńskiej, która w 1934 przyjmuje nazwę 13. Żeńskiej Wileńskiej drużyny harcerek im. Biskupa Władysława Bandurskiego. Równocześnie pełni kolejno obowiązki instruktorki, komendantki hufca i wchodzi w skład Komendy Chorągwi Wileńskiej. Jako zawodowa nauczycielka działa w oświacie, organizuje kilkadziesiąt terenowych bibliotek. 11 listopada 1930 z rak generała Lucjana Żeligowskiego otrzymuje Krzyż Zasługi Litwy Środkowej. Przed wybuchem wojny w 1939 w Komendzie Chorągwi Wileńskiej kieruje referatem przysposobienia do obrony kraju, współorganizuje Pogotowie Harcerek Chorągwi Wileńskiej szkolące w zakresie służby sanitarnej, łączności, terenoznastwa, służby gospodarczej, obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej oraz służby opiekuńczej. W czasie okupacji działa w ZWZ, prowadzi nadal swoją drużynę harcerską, organizuje nowe zastępy spośród dziewcząt uczęszczających na tajne komplety nauczania, sama też uczy na poziomie szkoły powszechnej, organizuje pomoc więźniom. Zimą 1941/1942 kształci się na kursach poznania broni i zasad prowadzenia walki. W jej mieszkaniu jest czynny punkt kontaktowy i mieści się magazyn broni. Wiosną 1942 zapada na długa chorobę, w wyniku której umiera 24. marca. Została pochowana na Nowej Rossie. Odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi, medalem za wojnę 1918- 1920, Krzyżem Zasługi Litwy Środkowej.